محدوده دما در تبرید گسترده است، از جمله دمای تبخیر (te)، دمای مکش (ts)، دمای میعان (tc) و دمای تخلیه (td). دمای تبخیر (te) و دمای میعان (tc) نقش تعیین کننده ای در شرایط عملکرد یک سیستم تبرید دارند.
1. دمای تبخیر (te): دمایی که در آن مبرد مایع در اواپراتور می جوشد و تبخیر می شود. شما را نمی توان مستقیماً اندازه گیری کرد. با اندازه گیری فشار تبخیر مربوطه به دست می آید.
2. دمای میعان (tc): دمایی که در آن بخار مبرد فوق گرم شده پس از آزاد شدن گرما به مایعی در کندانسور متراکم می شود. دمای میعان را نمی توان مستقیماً اندازه گیری کرد. با اندازه گیری فشار تراکم مربوطه به دست می آید. دمای تراکم بالاتر مربوط به فشار تراکم بالاتر است. دمای بیش از حد میعان منجر به بار واحد سنگین، اضافه بار موتور و عملکرد نامطلوب می شود که منجر به کاهش ظرفیت خنک کننده و افزایش مصرف برق می شود.
3. دمای تخلیه (td): دمای درگاه تخلیه (شامل دمای کانکتور پورت تخلیه). اندازه گیری دمای تخلیه نیاز به دستگاه اندازه گیری دما دارد که معمولاً برای واحدهای کوچک ارائه نمی شود. اندازه گیری های موقت را می توان با دماسنج نیمه هادی انجام داد، اما خطا نسبتاً زیاد است. دمای اگزوز تحت تأثیر دمای مکش و دمای متراکم قرار می گیرد. افزایش دمای مکش یا چگالش منجر به افزایش متناظر دمای اگزوز می شود. بنابراین، کنترل هر دو دمای مکش و تراکم برای تثبیت دمای اگزوز بسیار مهم است.
4. دمای مکش ts: به دمای گاز در لوله اتصال مکش اشاره دارد. یک دستگاه اندازه گیری دما برای تشخیص دمای مکش مورد نیاز است، اما واحدهای کوچک معمولاً چنین دستگاهی ندارند. در طول تست و اشکال زدایی، معمولاً با لمس تخمین زده می شود. برای واحدهای تهویه مطبوع، دمای مکش به طور ایده آل باید تا حدود ts=15 درجه کنترل شود. بیش از این مقدار بر عملکرد خنک کننده تأثیر منفی می گذارد.
